HRT — İlk Ayların Notları

Sabah çayında aklıma gelen

Geçen pazartesi sabahı çayımı demlerken aklıma geldi: tedaviye başlayalı dört ay olmuş. Başlangıçta üzerine uzun uzun düşündüğüm karar, artık günlük hayatımın bir parçasıydı.

Bu yazıyı yazmaya o anda karar verdim. Başlamadan önce tıbbi bilgiye ulaşabiliyordum; benim merak ettiğim, karardan sonra gündelik hayatın nasıl hissedileceğiydi. Üçüncü, dördüncü ayda nerede duruyor olacaktım? Belki siz de şu an o eşikte aynı şeyi merak ediyorsunuz. Ben şimdi tam o yerdeyim. Sıcağı sıcağına anlatabilirim.

Karara gelene kadar

Kararı vermek kolay olmadı. Menopozun ilk yıllarında uykum zaman zaman bölünüyor, gün ortasında yorgunluk bastırıyordu; önce bunları yaşımın doğal akışı olarak gördüm.

Bir süre öyle yaşadım. Sonra eşimle bir akşam yemeğinde, kızımın yoğun bir haftasında, annemin bakım rutininde hep aynı şeyi fark ettim: kısık ateşte yanan bir yorgunluğun altındaydım. Belki siz de bu kısık ateşi tanıyorsunuzdur. Günlük hayatımda neyin değiştiğini hekimimle konuşmak istedim.

Hekimimle daha önce de HRT hakkında konuşmuştuk; o zaman başlamamıştım. Bu kez sağlık geçmişimi, aile öykümü ve beni zorlayan belirtileri birlikte gözden geçirdik. Tedaviyi denemeye ve üç ay sonra yeniden değerlendirmeye karar verdik.

Benim için bu görüşme, kararın kendisi kadar önemliydi. Ne beklediğimi söyleyebilmiş, aklımdaki soruları sorabilmiştim. Burada anlatabildiğim, o konuşmadan sonra kendi hayatımda olanlar.

İlk iki ay: beklemek

İlk hafta sakin geçti. Her şeyin değişmesini beklerken belirgin bir fark hissetmedim.

İkinci haftada hafif bir baş ağrım oldu; birkaç gün sürdü, sonra geçti. Üçüncü haftada uykum biraz daha derin gibiydi. Bunu hemen tedaviye bağlayamadım; iyileşmeyi bekliyor olmamın da hissettiklerimde payı olabilir diye düşündüm.

Birinci ayın sonunda hekimimle kısa bir görüşme yaptık. Henüz belirgin bir değişim hissetmediğimi, ama kötü de olmadığımı anlattım. Beklentilerimi konuşmak içimi rahatlattı. İlk haftalarda hiçbir şey hissetmiyorsanız, merak etmeyin diye yazıyorum: bende de öyle oldu.

İkinci ayın sonunda daha somut bir fark vardı: gece terlemelerim azalmıştı. Önceden haftada üç-dört kez uyanıp kalkarken artık belki bir kez, bazen hiç kalkmıyordum. Benim için ilk belirgin rahatlama buydu.

Üçüncü ayın muhasebesi

Üçüncü ayın sonunda belirti listesini hekimimle madde madde okuduk. Neredeyse her satırda içimden "ya bu da geçmiş aslında" dedim.

Belirtilerinizi bir yere not ediyorsanız bu anı tanırsınız: gündelik telaşta kaçırdığınız değişimler, liste önünüze konunca birden görünür oluyor.

Gün ortası yorgunluğum hafiflemişti. Cildimdeki kuruluk daha az dikkatimi çekiyor, cinsel yaşamımda daha rahat hissediyor, kasık bölgesindeki sızıları daha hafif yaşıyordum. Bunları kendi gözlemlerim olarak not ediyorum; hepsinin nedenini bildiğimi söyleyemem.

En şaşırtıcı olan, biraz daha sakin hissetmemdi. Sürekli tetikte duran bir yanım dinlenmeye başlamış gibiydi. Kontrolde tedaviyi ve takip planını yeniden değerlendirdik; ayrıntıları benim sağlık durumuma aitti.

Bu değişimlerin tamamı HRT'ye mi bağlıydı? Bilmiyorum. Aynı dönemde sabah yürüyüşlerimi düzene oturtmuş, akşam çayını daha erken kesmeye başlamış, magnezyum desteği de kullanmıştım. Birkaç şey aynı anda değişince hangisinin ne kadar payı olduğunu ayırmak güç.

Dördüncü ayda fark ettiklerim

Geçen akşam kızıma bir şey anlatırken cümlemin ortasında kelimeyi kaybetmedim. Küçük, ama benim için fark edilir bir andı.

Yıl başında bunu sık yaşıyordum. Kelime dilimin ucunda kalıyor, cümleyi başka türlü kuruyordum; o anı birçoğumuz biliyoruz. Son haftalarda daha az yaşadığımı fark ettim. Yine olur mu, bilmiyorum; şimdilik konuşmanın eskisi gibi aktığı anlardan memnunum.

Uykum toparlanmış, sıcak basmalarım seyrekleşmiş, eklemlerimdeki sabah sertliği azalmıştı. İlk dört ayı hatırladığımda aklıma tek bir büyük değişimden çok bunlar geliyor.

Günlük 10–12 bin adımlık yürüyüşüm ve yeniden başladığım pilates devam ediyordu. Hareket ve beslenme alışkanlıklarımı da hekimimle konuştum. Bunlar benim rutinimin parçaları, bir öneri değil.

İlk aylardaki baş ağrısı dışında belirgin bir yan etki yaşamadım. Beklenmedik bir kanama, meme hassasiyeti veya baş ağrımda değişiklik olursa kontrol gününü beklemeden hekimimle iletişim kurma konusunda anlaşmıştık. Nasıl ulaşacağımı bilmek beni rahatlatıyordu.

Evdekilerin gördüğü

Farkı ilk söyleyen ben olmadım. Belki sizin evinizde de öyle olur: eşim ve kızımın söyledikleri, kendi notlarıma başka bir açı ekledi.

Eşim başlangıçta doğru karar verip vermediğimden endişe ediyordu. Üç ayın sonunda daha az yorgun olduğumu söyledi. Bu gözlem benim için değerliydi; günlük hayatımı birlikte geçirdiğim biri de bir fark görüyordu.

Kızım da beni daha sakin gördüğünü söyledi. Annemin kuşağı bu konuları pek konuşmadan geçirmişti. Ben hâlâ biraz çekinerek anlatıyorum; kızımın kuşağının daha rahat konuşacağını umuyorum. Üçümüz arasındaki bu farkı düşünmek bana iyi geliyor.

Japonya'da sık karşılaştığım ma kavramını bu aylarda birkaç kez düşündüm. İki şey arasındaki anlamlı aralığı, bir geçişe ayrılan alanı anlatıyor. İlk aylar bana biraz böyle geldi: ne eski hâlimdeydim ne de yeni düzenim tam oturmuştu. Kendimi bir geçişin ortasında görmek, bir sonuca varmış gibi davranmaktan daha dürüst geliyor.

Henüz bilmediklerim

Dört ay, uzun vadeli sorulara cevap vermek için kısa bir süre. Ne kadar kullanacağımı ve ileride nasıl hissedeceğimi hâlâ bilmiyorum. Bu eşikten geçmeyi düşünen birçoğumuzun aklında da aynı sorular dolaşıyor.

Tedavinin bana nasıl geldiğini hekimimle düzenli görüşmelerde yeniden değerlendireceğiz. Bir gün ara vermek ya da bırakmak istersem bunu da birlikte konuşacağız. Şimdi iyi hissetmem, o görüşmelerin yerini tutmuyor.

Bu ilk dört ay, bedenimde olup bitenleri biraz daha dikkatli fark etmemi sağladı. Önümüzdeki aylar başka şeyler öğretecek. Altıncı ayın sonunda tekrar yazarım belki.